Ο Ανέστης Αζάς, ο Πρόδρομος Τσινικόρης και η Αντριάνα Αλεξίου προσκαλούν όποιον ενδιαφέρεται να συμμετέχει στην υλοποίηση μιας πολύ ενδιαφέρουσας προσπάθειας. Συγκεκριμένα όπως αναφέρουν:
Στο πλαίσιο της έρευνας που διεξάγουμε για την παράσταση «Επίδαυρος - Ένα Ντοκιμαντέρ», που θα πραγματοποιηθεί στις 27 και 28 Ιουλίου στο Μικρό Αρχαίο θέατρο, στην Παλιά Επίδαυρο, απευθύνουμε ανοιχτό κάλεσμα για συνάντηση σε όσους θα ενδιαφέρονταν να συμμετέχουν ή να βοηθήσουν με οποιονδήποτε τρόπο την ερχόμενη Τετάρτη 30 Μαΐου στις 19:00 στην αίθουσα του Πολιτιστικού Συλλόγου Αρχαίας Επιδαύρου και την Πέμπτη 31 Μαΐου στις 19.00 στο Πνευματικό Κέντρο Αγίου Βασιλείου στο Λυγουριό.
Πρόθεση μας είναι να συνθέσουμε ένα θεατρικό πορτρέτο αυτού του τόπου με πρωταγωνιστές τους ίδιους τους κατοίκους της περιοχής και γι’ αυτό επιθυμούμε να έρθουμε σε επαφή με ανθρώπους που ζούνε και εργάζονται εδώ, να κουβεντιάσουμε μαζί τους και να ζητήσουμε τη βοήθεια και τη συμμετοχή τους στην παράσταση. Θα μας ενδιέφερε λοιπόν να γνωριστούμε και να ακούσουμε και τις δικές σας απόψεις, εμπειρίες και ιστορίες. Με αυτό το σκεπτικό θα θέλαμε να παρακαλέσουμε τον καθένα να σκεφτεί μία ιστορία, γνώμη ή πληροφορία που θα ήθελε οπωσδήποτε να ακουστεί στην παράσταση.
Σας παρουσιάσαμε την αφίσα του φετινού Φεστιβάλ Αθηνών και Επιδαύρου, μετά τις παραστάσεις, τώρα ήρθε η ώρα του βίντεο του Φεστιβάλ.. Σε κάνα δυο μήνες θα μοιράσουμε και μπλουζάκια
Οι παραστάσεις που ανακοινώθηκαν αρχικά ήταν οχτώ. Τώρα αρχίσανε οι μειώσεις…
Η πιο ενδιαφέρουσα (από ό,τι φαινόταν) παράσταση του φετινού προγράμματος, ο ξενόγλωσσος «Ερρίκος ο Ε’» του Βρετανού Έντουαρντ Χολ, δεν θα γίνει τελικά στην Επίδαυρο
Υπάρχει και το ενδεχόμενο να μην γίνει καθόλου…
Τουλάχιστον οριστικοποιήθηκαν οι ημερομηνίες των παραστάσεων: Η πρώτη παράσταση θα γίνει 6 & 7 Ιουλίου και η τελευταία 17 & 18 Αυγούστου. Αν δεν υπάρξουν και άλλες απώλειες..
Προς το παρόν οι προγραμματισμένες παραστάσεις είναι εφτά (και βλέπουμε)..
Από κωμωδία σε κωμωδία το φετινό πρόγραμμα. Αριστοφάνης κυρίως αλλά και Μολιέρος υπόσχονται μια «χιουμοριστική» Επίδαυρο για το καλοκαίρι.
το Εθνικό θέατρο θα παρουσιάσει δύο παραστάσεις:
«Νεφέλες» του Αριστοφάνη, σε σκηνοθεσία Νίκου Μαστοράκη (13 και 14 Ιουλίου), με τους Γιάννη Μπέζο, Αλέξανδρο Μυλωνά κ.ά.
«Αμφιτρύωνα» του Μολιέρου. Σε σκηνοθεσία Λευτέρη Βογιατζή με έναν θίασο, στον οποίο συμμετέχουν η Αμαλία Μουτούση, η Στεφανία Γουλιώτη κ.ά.
επίσης έχουμε:
«Ιππείς» του Αριστοφάνη από το Κ.Θ.Β.Ε., σε σκηνοθεσία Σταμάτη Φασουλή
«Εκκλησιάζουσες» του Αριστοφάνη, από το Θέατρο του Νέου Κόσµου σε σκηνοθεσία Β. Θεοδωρόπουλου με τη Σ. Φιλιππίδου και
« Όρνιθες» του Αριστοφάνη, από το ΔΗ.ΠΕ.ΘΕ Κρήτης σε σκηνοθεσία Γ. Κακλέα με τον Β. Χαραλαμπόπουλο.
Σύνολο πέντε παραστάσεις, όλες κωμωδίες. Με διπλό στόχο: από τη μια να γελάσει λίγο το χειλάκι μας μέσα στα τόσα προβλήματα και από την άλλη να μπουν χρήματα στα ταμεία του Φεστιβάλ (διότι ως γνωστόν οι κωμωδίες μαζεύουν κόσμο)!
Επιπλέον με τη χτεσινή ανακοίνωση του Ελληνικού Φεστιβάλ μάθαμε για ακόμα τρεις παραστάσεις:
Μια σαιξπηρική τραγωδία, τον «Ερρίκο Ε΄», σε σκηνοθεσία του Βρετανού Έντουαρντ Χωλ (Ακυρώθηκε τελικά)
Μια αρχαίατραγωδία: «Οιδίπους Τύραννος» του Σοφοκλή σε σκηνοθεσία του ΛιθουανούΤσέζαρις Γκραουζίνις και
«Τρεις Ηλέκτρες», από το Θεατρικό Οργανισμό Κύπρου. μια παράσταση βασισμένη σε συρραφή από τα δύο ομώνυμα έργα του Σοφοκλή και του Ευριπίδη και τις Χοηφόρες του Αισχύλου σε σκηνοθεσία του Ισραηλινού Χανάν Σνιρ.
Τελικό σύνολο οχτώ (!) παραστάσεις. Ούτε πριν την κρίση τέτοια μεγαλεία!
Ο Γιάννης Μπέζος είχε παίξει παλιότερα (το 1998) στους πολύ καλούς «Βατράχους» σε σκηνοθεσία Κ. Τσιάνου.
Κουτσουρεμένο, σύμφωνα με τις πληροφορίες, θα είναι το Φεστιβάλ Επιδαύρου φέτος. Λιγοστές παραστάσεις (πιθανότατα πέντε) και περιορισμένο μπάτζετ προϊδεάζουν για το πρόγραμμα που αναμένεται από αρχές Μαρτίου αλλά ακόμα δεν έχει ανακοινωθεί.
Οι μόνες ημερομηνίες που έχουν “κλείσει” είναι οι 13 και 14 Ιουλίου που σύμφωνα με όσα ακούγονται το Εθνικό θέατρο θα παρουσιάσει τις «Νεφέλες» του Αριστοφάνη, σε σκηνοθεσία Νίκου Μαστοράκη και πρωταγωνιστή τον Γιάννη Μπέζο.
Αυτά τα λίγα προς το παρόν.. Όταν μάθουμε και άλλα θα επανέλθουμε.
Από πέρσι είχε αρχίσει το κουτσούρεμα στον προγραμματισμό παραστάσεων: λιγότερες παραστάσεις με έμφαση στους κρατικούς θιάσους και χωρίς τα λαμπερά ονόματα από το εξωτερικό.
Πέρυσι τη διεθνή λάμψη του «Φεστιβάλ Επιδαύρου 2011» διέσωσε η παράσταση του “ Ριχάρδου του Γ’ “ με τον Κέβιν Σπέισι. Φέτος όμως, μετά τη λήξη του τριετούς διατλαντικού προγράμματος «Γέφυρα» («Τhe Βridge Ρroject»), τα πράγματα είναι δύσκολα για την παρουσίαση ξένων παραγωγών.
Το «Βridge Ρroject», κατά τη διάρκειά του, είχε φέρει στην Επίδαυρο παραστάσεις που είχαν παρουσιαστεί στην Νέα Υόρκη, το Λονδίνο και σε διεθνείς περιοδείες όπως το «Χειμωνιάτικοπαραμύθι» του Σαίξπηρ με τον Ίθαν Χοκ και η «Φαίδρα» με την Έλεν Μίρεν στο Φεστιβάλ Επιδαύρου 2009.
Σκούρα όμως είναι τα πράγματα και για τις ντόπιες παραγωγές. Το υπουργείο Πολιτισμού χρωστάει στο «Ελληνικό Φεστιβάλ» τη μισή περίπου περσινή εγκεκριμένη επιχορήγηση με αποτέλεσμα η διοργάνωση του 2012 να βρίσκεται στον αέρα!
Πολλοί καταστροφολόγοι λένε πως τα Επιδαύρια οδεύουν προς το τέλος τους… Άλλωστε οι αρχαιολόγοι του ΚΑΣ (Kεντρικού Aρχαιολογικού Συμβουλίου) είχαν από παλιά τις αντιρρήσεις τους και ζητούσαν τη μείωση των παραστάσεων στην Επίδαυρο. Η οικονομική κατάσταση της χώρας είναι σε μαύρο χάλι ενώ ο Υπουργός Πολιτισμού είναι ανύπαρκτος όσο αφορά το θέατρο (βλπ τα απανωτά κλεισίματα των αθηναϊκών επιχορηγούμενων θιάσων) αλλά και γενικότερα.
Ας ελπίσουμε οι φήμες να παραμείνουν φήμες. Είναι δυνατόν να σταματήσει να υπάρχει ένας θεσμός που υφίσταται από το 1954 (ανεπίσημα από το 1938) και που είναι κερδοφόρος; Εγώ δεν μπορώ να το διανοηθώ. Ωστόσο καθημερινά βλέπουμε να συμβαίνουν πράγματα που λίγο καιρό πριν έμοιαζαν αδιανόητα..
Θα μοιράσω βραβεία… Το αποφάσισα. Επειδή τώρα που τελείωσε το φεστιβάλ δεν θα έχω τι να γράφω θα σας λιβανίσω λίγο ακόμα με την Επίδαυρο. Λοιπόν έχουμε και λέμε:
Βραβείο άλλης θεατρικής κουλτούρας: «Ριχάρδος ο Γ’» του Σαμ Μέντες.
Βραβείο ολοκληρωμένης παράστασης: «Μήδεια» του Αντώνη Αντύπα
Βραβείο ενδιαφέρουσας παράστασης: «Ηρακλής Μαινόμενος» του Μιχαήλ Μαρμαρινού
Βραβείο άνισης παράστασης: «Ηρακλής Μαινόμενος» του Μιχαήλ Μαρμαρινού
Βραβείο «Μην Αρχίζεις την Μουρμούρα»: «Ηρακλής Μαινόμενος» του Μιχαήλ Μαρμαρινού
Βραβείο πρωτότυπης παράστασης: «Σκηνοβάτες» του Σταμάτη Φασουλή
Βραβείο «Καλής Παράστασης από Εκεί που Δεν το Περιμένεις»: «Μικρά Διονύσια» του Κρατικού Θεάτρου Βορείου Ελλάδας
Βραβείο «τί Επίδαυρος τι Δελφινάριο»: «Ειρήνη» του Πέτρου Φιλιππίδη
Βραβείο ανδρικής ερμηνείας: Κέβιν Σπέισι, (Ριχάρδος ο Γ’) εξαιρετικός… τι να λέμε τώρα…!
Βραβείο γυναικείας ερμηνείας: Σοφία Φιλιππίδου, (Σκηνοβάτες) απλά απίστευτη κωμική ηθοποιός!
Πατήστε εδώ για να δείτε την τεκμηρίωση των παραπάνω διαβάζοντας όσα σας έχω γράψει κατά καιρούς για το Φεστιβάλ_Επιδαύρου.
Συμπληρώστε τα δικά σας… Αφού εγώ δίνω βραβεία, μπορείτε και εσείς!
Με έναν πολύ ωραίο τρόπο, με τα «Μικρά Διονύσια» του Κρατικού Θέατρο Βορείου Ελλάδας, κλείνει σήμερα το Φεστιβάλ Επιδαύρου 2011.
Μια παράσταση – έκπληξη… Όλοι περίμεναν να μην είναι και πολύ σόι, και για αυτό το λόγο η προσέλευση ήταν μικρή, αλλά τελικά φεύγοντας όλοι ήταν ευχαριστημένοι!
Σήμερα είμαι σίγουρος πως ο κόσμος που θα παρακολουθήσει την παράσταση θα είναι πολύ περισσότερος… Η διαφήμιση στόμα – στόμα είναι πάντα η καλύτερη.
Ένας τεχνικός του θεάτρου (Γιώργος Αρμένης) αναπολεί την ιστορία του Κ.Θ.Β.Ε. που αποτελεί, παράλληλα, και την ιστορία της δικής του ζωής. Ξεκινώντας από τις τραγωδίες και καταλήγοντας σε κωμωδίες που έχουν παρουσιαστεί κατά τη διάρκεια των 50 χρόνων του Κρατικού Θεάτρου οι σκηνοθέτες (Γ. Ρήγας – Γ. Καραντινάκης) δημιουργούν ένα «Θεατρικό Ντοκιμαντέρ» (αν υπάρχει αυτή η έκφραση) που παρουσιάζει την ιστορία ενός σημαντικού θεατρικού οργανισμού
Highlights της παράστασης:
Ο συγκινητικός «Φρύγας» του Γιάννη Μαλούχου.
Ο Νίκος Ψαρράς ως «Ορέστης» και «Ετεοκλής»
Η «Κλυταιμνήστρα – Κασσάνδρα» της Αλεξάνδρας Σακελλαροπούλου (η κακιά δασκάλα από «το Νησί»)
Η απολαυστική Φωτεινή Βαξεβάνη στους ρόλους «Ωραία Ελένη» και «Γριά»
Και τέλος η τσούλα «Μυρίνη» της Ταμίλλας Κουλίεβα.
Μια όμορφη και συγκινητική παράσταση που θα χαρούν όσοι την παρακολουθήσουν.
Οι παραστάσεις που δεν έγιναν 8 και 9 Ιουλίου μεταφέρθηκαν για σήμερα και αύριο 12 και 13 Αυγούστου για να κλείσουν το φετινό φεστιβάλ Επιδαύρου.
Τα «Μικρά Διονύσια» είναι ένα θεατρικό «ψηφιδωτό», σε σκηνοθεσία Γιάννη Ρήγα και Γρηγόρη Καραντινάκη, που αποτελείται από 28 αποσπάσματα έργων αρχαίου δράματος, που έχει παρουσιάσει το ΚΘΒΕ κατά τη διάρκεια της πενηντάχρονης πορείας του, τα οποία ενώνονται σε μια ενιαία παράσταση.
Στην παράσταση συμμετέχουν οι Γιώργος Αρμένης, Λάζαρος Γεωργακόπουλος, Γιάννης Καλατζόπουλος, Ταμίλα Κουλίεβα, Γιάννης Μαλλούχος, Φωτεινή Μπαξεβάνη, Αλεξάνδρα Σακελλαροπούλου και Νίκος Ψαρράς.
Με την παραπάνω εικόνα ξεκίνησε η παράσταση του Εθνικού Θεάτρου “Ηρακλής Μαινόμενος” σε σκηνοθεσία Μιχαήλ Μαρμαρινού.
Σκηνοθετική ακρότητα ή πρωτοποριακός συμβολισμός; Δεν ξέρω. Προσωπικά, ανέκαθεν υπήρξα αντίθετος σε μεταμοντέρνες προσεγγίσεις των έργων των αρχαίων, ελλήνων τραγωδών. Και η παράσταση του Μιχαήλ Μαρμαρινού είχε αρκετές: από την άφιξη του χορού με το ανωτέρω λεωφορείο μέχρι τη χρήση μικροφώνου για να καταστεί δυνατόν ν΄ακούγονται οι ψιθυριστές εκφορές του λόγου των ηρώων. Ειδικά, σε μια στιγμή, ο Ηρακλής αρπάζει το μικρόφωνο και σκύβει απάνω του σαν τον Elvis Presley όταν τραγουδούσε το Jailhouse Rock!
Για τα υπόλοιπα σας παραπέμπω στην εμβριθή κριτική του καλλιτεχνικού μας συντάκτη Zouperman που έχει δει πολύ θέατρο (κι αυτό τον έχει κάνει πολύ ευάλωτο). Θα σταθώ μόνον στα δύο στοιχεία που μου άρεσαν πραγματικά και που άμβλυναν τις εντυπώσεις: πρώτον, στην εξαιρετική παρουσία του χορού: αεικίνητος, παραστατικός κι ενίοτε αστείος, αναδείχθηκε σε αληθινό πρωταγωνιστή της παράστασης. Και δεύτερον, στην συγλονιστική -κατ’ εμέ- εμφάνιση του Γιάννη Βογιατζή, ο οποίος απέδειξε περίτρανα ότι οι υποκριτικές του ικανότητες δεν περιορίζονται σε ανάλαφρους, κωμικούς ρόλους ελληνικών ταινιών και τηλεοπτικών σειρών.
Εν κατακλείδι και απολύτως υποκειμενικά: ενδιαφέρουσα προσπάθεια, με τις ακρότητες και τα θετικά της στοιχεία, ίσως κατάλληλη να παιχτεί σε έναν άλλο χώρο και όχι στο αρχαίο θέατρο της Επιδαύρου…
Η παράσταση του Μιχαήλ Μαρμαρινού μάζεψε χτες περίπου 6.000 θεατές αλλά δεν ενθουσίασε κανέναν εκτός – ίσως – από τους συντελεστές της και τους (Α’ βαθμού) συγγενείς τους.
Κρίμα γιατί είχε πολλά καλά στοιχεία: ε-ξαι-ρε-τι-κή μουσική (Δημήτρης Καμαρωτός), έξυπνα σκηνικά (Ελένη Μανωλοπούλου), ωραία κίνηση στο χώρο (εντός και εκτός της ορχήστρας), έναν πραγματικά καλοδουλεμένο και πρωτότυπο χορό και φωτισμούς με ενδιαφέρον που εξυπηρετούσαν το όλο εγχείρημα.
Είχε ταυτόχρονα πολύ αρνητικά στοιχεία. Το αναμενόμενο; Οι «πρωτοποριακές» εμμονές του σκηνοθέτη. Προφανώς ο Μιχαήλ Μαρμαρινός ήθελε να πρωτοτυπήσει πάση θυσία. Για αυτό το λόγο σνόμπαρε το κείμενο (άραγε γιατί το επέλεξε αφού δεν του άρεσε;). Πολλές προσθήκες του στο κείμενο (όχι όλες) ήταν περιττές. Η φράση «Κάποιος είπε» και «κάποιος είπε» και «κάποιος άλλος είπε» ακούστηκε καμιά 30αρια φορές στο έργο (= boring).
Ωστόσο, στο βωμό της εξυπνακίστικης διάθεσής του σκηνοθέτη θυσιάστηκαν κυρίως οι ηθοποιοί. Ένα επιτελείο ικανότατων ηθοποιών (Καρυοφυλλιά Καραμπέτη, Μηνάς Χατζησάββας, Νίκος Καραθάνος, Γιώργος Γάλλος, Στεφανία Γουλιώτη, Θεοδώρα Τζήμου) ακυρώθηκε από την επιλογή του σκηνοθέτη να τους βάλει να ψιθυρίζουν (με μικρόφωνα ή χωρίς) σχεδόν σε όλη τη διάρκεια του έργου. Κορυφαία στιγμή, κακών σκηνοθετικών εντολών, ο Ηρακλής/Άγγελος που έχοντας σκοτώσει τα παιδιά και τη γυναίκα του υπό την επήρεια θεϊκής μανίας αφηγείται τα γεγονότα στον πατέρα του. Ο τόνος της φωνής του όμως παρέπεμπε σε …σοφτ πορνό της δεκαετίας του ’60.
Όλοι οι ρόλοι μηδενισμένοι, αποδομημένοι τόσο πολύ που καταντούσαν βαρετοί. Συλλαβιστά – ψιθυριστά, και πες και πες και ψου-ψου-ψου, πάντως, το έργο έφτασε τις 3 ώρες (!) και κούρασε με την (υπερβάλλουσα) διάρκεια του.
Με αυτό τον τρόπο θυσιάστηκε συνολικά η παράσταση καθώς τα μέρη της παρέμειναν ασύνδετα και το συνολικό αποτέλεσμα θολό και μπερδεμένο. Όταν δεν συμμετείχε στα δρώμενα ο χορός, οι πρωταγωνιστές ήταν μόνοι. Τόσο μόνοι που η αμηχανία τους ήταν εμφανής και μούδιαζε το κοινό.
Και ένας σκηνοθέτης που ήθελε να προκαλέσει και πιθανότατα θα είχε γιουχαριστεί σε κάποια σημεία της παράστασης (π.χ. όταν «κάποιος είπε» για τη … Σωτηρία Μπέλλου και τον Γιάννη Τσαρούχη) αλλά έχει την «ατυχία» να είναι Έλληνας. Από ό,τι φαίνεται, το παραδοσιακό κοινό της Επιδαύρου γιουχάρει με μεγαλύτερη ευκολία τους μη Έλληνες σκηνοθέτες ακόμα και για ατοπήματα που δεν είναι σοβαρά.
Σούμα: μια παράσταση που ήθελε και θα μπορούσε να είναι μια νέα πρόταση στο χώρο του αρχαίου δράματος. Αλλά δεν ήταν…
Για αυτό και το χειροκρότημα το βράδυ της Παρασκευής ήταν χλιαρό.
Ο “Ηρακλής μαινόμενος” από τα λιγότερο παιγμένα κείμενα του Ευριπίδη παρουσιάζεται -για δεύτερη μόλις φορά από το Εθνικό Θέατρο- σε σκηνοθεσία Μιχαήλ Μαρμαρινού στις 5 και 6 Αυγούστου 2011 στο Αρχαίο Θέατρο Επιδαύρου.
Ο Ηρακλής επιστρέφει από τον Κάτω Κόσμο, όπου είχε πάει για φέρει τον Κέρβερο, και ανακαλύπτει ότι η οικογένειά του έχει καταδικαστεί σε θάνατο από τον Λύκο, που βασιλεύει παράνομα στη Θήβα. Θριαμβεύει σκοτώνοντας τον Λύκο, όμως ένθεη μανία, σταλμένη από την Ήρα, τον στρέφει ενάντια στην οικογένειά του. Όταν θα συνειδητοποιήσει ότι, μέσα στην τρέλα του, έχει σκοτώσει τη γυναίκα και τα παιδιά του, ο τραγικός ήρωας θα βυθιστεί στην απελπισία και στην απόγνωση.
* και τώρα τι θα περιμένουμε. Ο άνθρωπος αυτός ήταν μια κάποια λύσις …
* και η αλήθεια είναι ότι άξιζε τον κόπο. Τρεις μαγικές ώρες στο κατάμεστο θέατρο της Επιδαύρου και απόλυτη αποθέωση ενός ηθοποιού με Η κεφαλαίο …
* και η τελευταία εικόνα που αντίκρυσαν οι θεατές της Κυριακάτικης παράστασης ήταν ο ηθοποιός που αποχωρώντας έσκυψε και φίλησε τη σκηνή …
* Παντως την παράσταση (εκτός από τον Κέβιν Σπέισι) έκλεψαν οι φωτισμοί του έργου. “Ζωγράφισαν” πραγματικά πάνω σε ενα λειτουργικό αλλά άτολμο σκηνικό δίνοντας στο κοινό σκηνές εκπληκτικής ομορφιάς!
* Και ενώ από παντού έρχονταν “πληροφορίες” που έλεγαν πως θα παρακολουθήσουν το έργο το ζεύγος Μπραντ Πιτ – Αντζελίνα Τζολί και ο (νυν) Αλβέρτος του Μονακό τελικά μείναμε με το ζεύγος Ρουβά και τον τέως. Άλλωστε μπορει να μην ήρθε ο Έλτον Τζον (άλλη φήμη αυτή) αλλά ήρθε ο Γιάννης Πρετεντέρης. Δε βαριέσαι. Τί είχαμε – τί χάσαμε…
Κορυφαίος ο Κέβιν Σπέισι (RESPECT)
Το σκηνικό που λέγαμε…
Και μια φωτογραφία απο τις πρόβες
* Αν δε σας φτάνουν όλα τα παραπάνω (σχόλια, φωτογραφίες κλπ) πατήστε εδώ για να δείτε μια κομμάτι – κομμάτι παρουσίαση και κριτική της παράστασης από το cosmo.gr που διαθέτει ακόμα και αποσπάσματα σε βίντεο.
Μα καλά, πότε έφτασε κιόλας Παρασκευή 29 Ιουλίου; Το καλλιτεχνικό-κοσμικό γεγονός του καλοκαιριού -και ίσως ολόκληρης της χρονιάς-είναι μόλις λίγες ώρες μακριά! Εννοείται πως δεν υπήρχε περίπτωση να το χάσει! Ευτυχώς που το “κονέ” της στο Υπουργείο Πολιτισμού φρόντισε και της εξασφάλισε έγκαιρα VIP εισιτήριο για τις πρώτες θέσεις. Για την πρεμιέρα της Παρασκευής φυσικά!
Θα είναι όλοι τους εκεί. Ο Παύλος (ο υπουργός καλέ) με το απέριττο στυλ του bon viveur που κάνει θραύση στο γυναικείο φύλο, η Μαριάννα με την Έλενα, αστραφτερές και fashion icons όπως πάντα, ο Σάκης με την Κάτια, το πιο όμορφο ζευγάρι της εγχώριας showbiz, το μισό ελληνικό θέατρο (το άλλο μισό θα είναι το Σάββατο) και φυσικά όλος ο καλός ο κόσμος των βορείων προαστίων. Λες να είναι και τίποτα διεθνείς celebrities; Άκουσε ότι η Madonna παραθερίζει στην Κεφαλλονιά και ο πρίγκηπας Αλβέρτος του Μονακό με την πριγκίπισσα Σαρλίν είναι στην Αντίπαρο για μήνα του μέλιτος! Χριστέ μου, πρέπει να είναι στο θέατρο όσο νωρίτερα γίνεται, αλλιώς θα την εξοβελίσουν στα “ορεινά” των VIP θέσεων!
Τι θα φορέσει τη μεγάλη βραδιά; Χμ, δύσκολη απόφαση. Ένα elegant, μακρύ φόρεμα, που να παραπέμπει σε αρχαία ιέρεια, είναι safe επιλογή. Όχι κατάλευκο φυσικά γιατί θα είναι σαν τη Μαρία Ναυπλιώτου στην αφή της Ολυμπιακής Φλόγας με λίγα (;) παραπανίσια κιλά. Προλαβαίνει άραγε να πεταχτεί μέχρι τη boutique του Λάκη Γαβαλά στην Τσακάλωφ; (poor Lakis, τον γονάτισε κι αυτόν η κρίση). To πεδιλάκι Manolo που “τσίμπησε” σε πολύ καλή τιμή λόγω εκπτώσεων θα την βολέψει αφάνταστα, τόσο στα σκαλοπάτια του θεάτρου όσο και στο χορό after the performance στην ντίσκο Καπάκι.
Όλα κανονισμένα λοιπόν. Το γεγονός ότι δεν έχει ξαναδεί Σαίξπηρ στη ζωή της δεν την πτοεί καθόλου. Εξάλλου, και τις αρχαίες τραγωδίες δεν τις πολυκαταλάβαινε. Αφού θα υπάρχουν και υπέρτιτλοι, γιατί ν΄αγχώνεται για το αγγλόφωνον της παραστάσεως; Σαν θερινό σινεμά πολυτελείας θα είναι. Μόνο να μην ξεχάσει τα γυαλιά μυωπίας. Για να μη χάσει κανέναν celebrity ντε!
Στις ξαπλώστρες της Ψαρούς αναπολεί με τα κορίτσια τις στιγμές της υπέροχης βραδιάς απολαμβάνοντας ένα ακόμη Cosmopolitan. Ο Kevin καθηλωτικός (πώς άντεξε άραγε να κουτσαίνει τόση ώρα;), η σκηνοθεσία του Sam υποβλητική, η παρέλαση των rich and famous ατελείωτη, το φαγητό στου Λεωνίδα νοστιμότατο, το κέφι στην Καπάκι ξέφρενο. Τίποτα δεν συγκρίνεται με μια παράσταση χολιγουντιανών προδιαγραφών και πρωταγωνιστών στην Επίδαυρο!
Βασισμένη σε μια εξαιρετική μετάφραση (του Γιώργου Χειμωνά) που με λόγο άμεσο και ποιητικό μετέφερε στους θεατές της Επιδαύρου το αρχαίο κείμενο.
Ο σκηνοθέτης, Αντώνης Αντύπας, έχτισε όλη την παράσταση πάνω στη μετάφραση αυτή. Δεν προσπάθησε να «καπελώσει» αλλά να αναδείξει το λόγο του ποιητή· στόχος του ήταν να υπηρετήσει το κείμενο και όχι τις εμμονές και τις ιδεοληψίες του (όπως συμβαίνει όλο και πιο συχνά τα τελευταία χρόνια, με τους σκηνοθέτες στην Επίδαυρο).
Σοφή η επιλογή να λειτουργήσουν αντιστικτικά οι ηθοποιοί: από τη μια πλευρά η Μήδεια (βάρβαρη με θεϊκή καταγωγή) και από την άλλη όλοι οι υπόλοιποι (Έλληνες και θνητοί). Σαν μια ομάδα παρέμειναν στην ορχήστρα σε όλη τη διάρκεια της παράστασης μάρτυρες των όσων ήξεραν πως θα συμβούν και θεατές όσων δεν φαντάζονταν.
Έφυγαν μόνο όταν η Μήδεια είχε ολοκληρώσει την «εκδίκησή» της.
Ο χορός ήταν ο καλύτερος από όσους έχω δει τα τελευταία χρόνια. Με ωραία κίνηση και καθαρές φωνές σε πλήρη αρμονία. Ενταγμένη στην παράσταση η μουσική της Ελένης Καραΐνδρου υπογράμμισε τις εντάσεις και τις σιωπές των ηθοποιών.
Την παράσταση παρακολούθησαν περίπου 10.000 θεατές την Παρασκευή ενώ το θέατρο γέμισε (για πρώτη φορά φέτος) το Σάββατο.
*Ξεκίνησαν τα γυρίσματα της σαουδαραβικής ταινίας σε επιλεγμένα σημεία της παλιάς Πόλης. Μην ψάξετε για καμήλες και χανουμάκια. Η ταινία είναι δυτικής αισθητικής. Μπορεί να κυκλοφορεί όμως κανένας ευκατάστατος γαμπρός που ψάχνει νέα μέλη για το χαρέμι του!
*Συμβάν είχαμε χθες το απόγευμα στην Καραθώνα στο σημείο που βρίσκονται οι εγκαταστάσεις των θαλασσίων sports. Δεν γνωρίζω εάν επρόκειτο για ατύχημα ή παθολογικό γεγονός. Πάντως ΕΚΑΒ και Λιμενικό έσπευσαν άμεσα. Εύχομαι να μην ήταν κάτι σοβαρό.
*Και τώρα που είπα Καραθώνα: υπάρχει ναυαγοσώστης σε μια πλαζ που είναι βραβευμένη με γαλάζια σημαία και κάθε μέρα φιλοξενεί εκατοντάδες κόσμο κι αν ναι ποιες ώρες; Εγώ πάντως φέτος δεν έχω δει ούτε ίχνος του. (είδες τι καλά που κρύβεται;)
*Έπιασε δουλειά η διοικούσα επιτροπή του Πανναυπλιακού 2011. Το θέμα είναι ότι πρέπει να γίνουν πολλά πράγματα σε μικρό χρονικό διάστημα γιατί και οι γραφειοκρατικές διαδικασίες και ο σχεδιασμός της νέας ομάδας έχουν μείνει πολύ πίσω. Όλοι όσοι αγαπάμε τον Πανναυπλιακό ελπίζουμε κι ευχόμαστε όλα να πάνε καλά και τη νέα αγωνιστική σεζόν να παρουσιαστεί ένα ανταγωνιστικό σύνολο.
*Πολύς ο κόσμος και την Παρασκευή και το Σάββατο στην Επίδαυρο στην παράσταση Μήδεια του Απλού Θεάτρου. Δεν θα προχωρήσω σε κριτική της παράστασης. Την αφήνω στον καλλιτεχνικό μας συντάκτη Zouperman. Θα κάνω μόνο δυο-τρεις παρατηρήσεις για την όλη κατάσταση που επικρατεί (φαντάζομαι σε κάθε παράσταση) στο αρχαίο θέατρο:
-η παράσταση δεν ξεκινά ποτέ στη ώρα της καθόσον πάντα μεγάλος αριθμός θεατών δεν είναι συνεπής με την ώρα προσέλευσης.
-την όλη μαγεία του σκηνικού καταστρέφει ανα τακτά χρονικά διαστήματα ο οξύς ήχος από τουρμπισμένα ΙΧ και κωλοφτιαγμένα παπάκια, που γκαζώνουν μέχρι τους κόφτες στο δρόμο που οδηγεί στο πάρκινγκ του θεάτρου.
-πάντα θα βρεθεί πίσω σου κάποιος/α που έχει δει πολύ θέατρο και σχολιάζει με τον διπλανό του τα τεκταινόμενα στην ορχήστρα.
-”απαγορεύεται το κάπνισμα, η χρήση φωτογραφικών μηχανών και κινητών τηλεφώνων, η βρώση και η πόση”. Ναι καλά…
Σήμερα και αύριο η Μήδεια του Απλού Θεάτρου στην Επίδαυρο. Ο Αντώνης Αντύπας επιστρέφει στο αρχαίο θέατρο δέκα χρόνια μετά τις Τρωάδες (2001).
Με τη μετάφραση του Γιώργου Χειμωνά (σοφή επιλογή) επιχειρεί να στήσει μια παράσταση που βασίζεται στο κείμενο του Ευριπίδη. Και το καταφέρνει (το ξέρω διότι παρακολούθησα τις πρόβες).
Τα σκηνικά και κοστούμια είναι του Γιώργου Πάτσα και η μουσική της Ελένης Καραΐνδρου.
Σάββατο απόγευμα με πολλή ζέστη και χωρίς πολλή όρεξη ξεκίνησα να πάω στην Επίδαυρο να δω το «πολυθέαμα» του Στ. Φασουλή. Η περιέργεια, να παρακολουθήσω μια ακόμα σαχλαμάρα στην Επίδαυρο, με έσπρωξε προς τα εκεί. Τώρα που το σκέφτομαι είναι ένα είδος διαστροφής αυτό – να θέλεις, δηλαδή, να δεις ένα έργο που προβλέπεται αποτυχία. Τέλος πάντων, ήμουν πολύ «κουμπωμένος» με τις περιγραφές της παράστασης και όπως σας έλεγα και παλιότερα:
‘’Μεγάλος αχταρμάς το «πολυθέαμα» που ετοιμάζει ο Στ. Φασουλής και έχει βάλει μέσα «την Άρτα και τα Γιάννενα». Μονόλογοι, τραγούδια, δραματικά κομμάτια, χορευτικά, αλλά και ακροβάτες και φωτιές» σε μια παράσταση που θα περιλαμβάνει σπαράγματα ή αποσπάσματα από έργα των Αισχύλου, Σοφοκλή, Ευριπίδη, Αριστοφάνη, Ηρώνδα, Θεόφραστου, Πλαύτου, Λουκιανού, Σενέκα, Τερένδιου, Μενάνδρου και Ορφικών Ύμνων […]’’
Άντε να βγάλεις άκρη… Πού κολλάει ο Αισχύλος με τον Αριστοφάνη; Ποιος είναι αυτός ο Ηρώνδας; Αυτά σκεφτόμουν, είχα διαβάσει και μια κακή κριτική και ήμουν σίγουρος ότι θα φύγω στη μέση της παράστασης να πάω στο πανηγύρι της Αγίας Μαρίνας που γινόταν στο Λυγουριό (Με τη Φιλιώ Πυργάκη και τα κλαρίνα της που ακούγονταν πεντακάθαρα στο θέατρο κατά τη διάρκεια των λιγοστών σιωπών της παράστασης).
Τελικά δεν έφυγα διότι το κανονικό πανηγύρι ήταν στην Επίδαυρο. Έκατσα στο θέατρο σχεδόν τρεις ώρες και δάκρυσα από τα γέλια πολλές φορές. Αυτό που παρακολούθησα δεν περιγράφεται… Μια παράσταση που είχε πολλή δουλειά πίσω της και φαινόταν. Ευφυής σύλληψη του σκηνοθέτη και κεφάτη απόδοση των ηθοποιών σε μια ανελέητη παρωδία των τραγικών κειμένων αλλά και κάποιων παραστάσεων που είχαν παλιότερα παιχτεί στην Επίδαυρο. Όλα αυτά πλαισιωμένα από ταιριαστά και όμορφα, πολύχρωμα κουστούμια και σκηνικά. Μια παράσταση με εικαστική ομορφιά και συνεχή κίνηση· κανονική υπερπαραγωγή!
Η «ασέβεια» των ηθοποιών πάνω σε κλασσικούς ρόλους (Μήδεια, Κλυταιμνήστρα, Αγαύη, Κασσάνδρα κλπ) ήταν απολαυστική. Η ερμηνεία του ρόλου με την ταυτόχρονη υπονόμευση της ίδιας της ερμηνείας και η αποδόμηση κάθε ιερού και όσιου των αρχαίων τραγικών σπαρταριστή. Η συνεχής αλλαγή του πλαισίου που έκανε την εκφορά του τραγικού λόγου να προκαλεί γέλια ήταν μια αποστομωτική επιλογή του Στ. Φασουλή, αντάξια ενός ολοκληρωμένου θεατράνθρωπου.
Βέβαια ο μεταφραστής/δραματουργός/σκηνοθέτης της παράστασης δεν θα μπορούσε να έχει αυτό το αποτέλεσμα χωρίς τη συνδρομή των ηθοποιών του οι οποίοι υπηρέτησαν απόλυτα το δισυπόστατο της ερμηνείας τους. Το σύνολο των ηθοποιών έπιασε πολύ καλή απόδοση ωστόσο οι Σ. Φιλιππίδου, Ν. Μεντή, Ν. Κουρής, Ε. Κοκκίδου και Α. Οικονόμου ερμήνευσαν εξαιρετικά τους ρόλους τους.
Με λίγα λόγια, μια παράσταση αφιερωμένη από το θέατρο στο θέατρο που χωρίς να είναι ακαδημαϊκή αφηγήθηκε τη θεατρική ιστορία με τον πιο ευφυή τρόπο: με χιούμορ.
Σήμερα και αύριο οι «Σκηνοβάτες» του Στ. Φασουλή στην Επίδαυρο. Η παράσταση του Εθνικού Θεάτρου υπόσχεται πολλά αλλά δεν ξέρουμε πόσες από τις υποσχέσεις της θα κρατήσει. Η αλήθεια είναι πως οι ηθοποιοί που επιλέγηκαν είναι από τους καλύτερους το σενάριο όμως (για να ακριβολογούμε η συρραφή αποσπασμάτων από διάφορα έργα) εύκολα μπορεί να εκτροχιαστεί. Θα δείξει…
Το Φεστιβάλ πάντως «ξαναρχίζει» σήμερα μετά την αναβολή της παράστασης του Κ.Θ.Β.Ε. την προηγούμενη εβδομάδα.
Και λέω αναβολή γιατί η παρουσίαση των «Μικρών Διονυσίων» στην Επίδαυρο δεν ακυρώθηκε απλά μετατέθηκε για 12 & 13 Αυγούστου όπως άλλωστε ήταν και ο αρχικός (πριν βγει το επίσημο πρόγραμμα) σχεδιασμός του Φεστιβάλ.
Οι κακές γλώσσες όμως (μια από τις οποίες είμαι και εγώ) λένε πώς επίτηδες το Κρατικό Θέατρο επεδίωξε (και κατάφερε) να μπει η παράσταση στις 8 & 9 Ιουλίου γνωρίζοντας εξ αρχής πως δεν θα γίνει την ημερομηνία αυτή και θα μετατεθεί για τον Αύγουστο. Με αυτό τον τρόπο η «ακύρωση» θα λειτουργούσε σαν μέσο πίεσης προς το υπουργείο Πολιτισμού προκειμένου να ικανοποιηθούν τα αιτήματα των εργαζομένων. Όπως και έγινε!
Έξυπνο! (αν όντως έγινε έτσι…)
Πάντως, για να θυμούνται οι παλιότεροι και να μαθαίνουν οι νεότεροι, είκοσι χρόνια είχε να συμβεί περιστατικό ακύρωσης παράστασης στα Επιδαύρια. Τελευταία φορά ήταν το 1991 όταν το Σωματείο Ελλήνων Ηθοποιών ακύρωσε την παράσταση του Εθνικού Θεάτρου με τον «Φιλοκτήτη» και πρωταγωνιστή τον Νίκο Κούρκουλο.
Ο Ανέστης Αζάς, ο Πρόδρομος Τσινικόρης και η Αντριάνα Αλεξίου προσκαλούν όποιον ενδιαφέρεται να συμμετέχει στην υλοποίηση μιας πολύ ενδιαφέρουσας προσπάθειας. Συγκεκριμένα όπως αναφέρουν:
