Tag Archive: Πάσχα


Πάει και το Πάσχα. Τέλος τ΄αρνιά, τα κοκορέτσια, οι κρασοκατανύξεις, οι εκδρομές στη φύση. Επιστροφή στην καθημερινότητα. Η οποία καθημερινότητα θα περιλαμβάνει ( με τυχαία σειρά):

*Προεκλογική περίοδο (boring!!!)

*Δίαιτα (γιατί το παρακάναμε αυτές τις μέρες και έρχεται και το καλοκαίρι. Με ένα μήνα γυμναστήριο προλαβαίνω να μαζευτώ;)

* Καταστροφολογία, απελπισία, ψυχοπλάκωμα για τα περιβόητα ‘οικονομικά μέτρα του Ιουνίου’ (έχει επιστρέψει και ο Γιώργος Αυτιάς στην τηλεόραση..)

*Εκλογές  (ώρα να μιλήσει ο κυρίαρχος και αγανακτισμένος λαός. Για να τον δούμε λοιπόν..)

*Προετοιμασία για το επόμενο τριήμερο (του Αγίου Πνεύματος καλέ! Ναι που δεν θυμόσασταν..)

*Βενζίνη στα δύο ευρώ ( μαύρος χρυσός κυριολεκτικά..)

Γιατί υπάρχει ζωή και μετά το Πάσχα!

IL CONSERVATORE

Έφτασε το Πάσχα. Τα πρόβατα είναι οι stars των ημερών..

Κάποιοι τα παίρνουν με το καλό..

Κάποιοι δεν είναι τόσο υπομονετικοί..

Δεν λείπουν οι φωνές αυτοσυγκράτησης..

Ούτε και οι μεταφυσικές αναζητήσεις..

Έρχονται και εκλογές..

Κάποτε όμως, ίσως τα πρόβατα να ξυπνήσουν..

IL CONSERVATORE

Θυμάστε τον Χρήστο Σαντικάι; Τον πιτσιρικά  με τα έντονα φρύδια, που κάθε Πάσχα το ALTER μας βομβάρδιζε με  σποτάκια του να τραγουδάει ύμνους της Μεγάλης Εβδομάδας; Αν όχι..

Ο Χρήστος μεγάλωσε. Και άλλαξε. Και σήμερα είναι έτσι:

Προφανώς ο Πέτρος Γαϊτάνος έπαψε ν’ αποτελεί πρότυπο. Πρότυπο έγινε ο Justin Bieber!

IL CONSERVATORE

Φωτογραφία από τη περσινή ακολουθία της σταύρωσης από την Αγία Τριάδα της Πρόνοιας Ναυπλίου. Εκεί όπου πηγαίνουν ακόμη ενορίτες και όχι ‘επισκέπτες’ που κατέβηκαν για καφέ και είπαν να μπουν και στην εκκλησία δίπλα από την καφετέρια. Εκεί που τη στιγμή που βγαίνει ο ‘εσταυρωμένος’ ανατριχιάζεις. Που ξυπνούν οι αναμνήσεις από τον παπά – Νικόλα (μιλάμε για 1980 …) που  με όση δύναμη είχε το γέρικο κορμί του κρατούσε το Σταυρό και άρχιζε να ψέλνει ‘Σήμερον κρεμάται επί ξύλου …’ με τη βραχνή, μυσταγωγική φωνή. Εικόνες από ένα Ναύπλιο που δεν υπάρχει πια. Μεγαλοβδομαδιάτικες αναμνήσεις μιας εποχής που λίγα πράγματα έχουν μείνει να τη θυμίζουν.

TheGrecian

Το ξέρω ότι θα σας στενοχωρήσω, θα σας απογοητεύσω, θα σας τσαντίσω αλλά η απάντηση είναι κατηγορηματικά ΟΧΙ! Οι μόνες προβλεπόμενες ημιαργίες είναι αυτές της παραμονής των Χριστουγέννων και της παραμονής της Πρωτοχρονιάς. Δεν έχει λοιπόν καφεδάκι κατά τις έντεκα στην παραλία για ρομαντζάδα και κοζάρισμα! Δεν πειράζει παιδιά, τόσες ελεύθερες μέρες είναι μπροστά!

IL CONSERVATORE

Για όσους το αγάπησαν, για όσους θέλουν να ξαναθυμηθούν. Σύμφωνα με το πολυάριθμο Fan Club μας, ίσως το καλύτερο άρθρο ever. Μέχρι το επόμενο.

Στο Νο 6: Η ‘Επιταφοκουβέντα’: Μακροσκελής και εκνευριστική συζήτηση που διεξάγεται μεγαλοφώνως κατά τη διάρκεια της περιφοράς του επιταφίου. Το περιεχόμενό της είναι συνηθέστατα κουτσομπολίστικο έτσι ώστε να αρμόζει με την ιερότητα της στιγμής. Κύριο χαρακτηριστικό της Επιταφοκουβέντας είναι ότι δεν τελειώνει ποτέ, σε αντίθεση με την υπομονή όσων πήγαν για να παρακολουθήσουν την περιφορά και όχι για να ενημερωθούν αναλυτικά για τη σχολική πρόοδο των παιδιών των φλυαρούντων ατόμων.

Στο Νο 5: οι ‘Ψευτονηστευτές’: Μεγάλη κατηγορία ανθρώπων που νηστεύει από τη Μεγάλη Τετάρτη μέχρι το Μεγάλο Σάββατο. Οι ασκητές αυτοί της καθημερινότητας έχουν την τάση να παρουσιάζουν τους εαυτούς τους σαν μοναχούς που διαβιούν εδώ και ένα τρίμηνο σε σκήτη και τρώνε μόνο ρίζες. Για το λόγο αυτό επιδράμουν με ένθεη μανία στα σουπερ μάρκετ, όπου κουρεύουν εν ριπή οφθαλμού οτιδήποτε νηστίσιμο: χαλβάδες, ντολαμαδάκια, γαρίδες, χταπόδια, σοκολάτες υγείας και κυρίως, γάλα σόγιας. Πολύ γάλα σόγιας. Για τα παιδιά. Αν μάλιστα δεν βρουν, διαμαρτύρονται αγανακτισμένοι: ‘Κι εμείς που νηηστεύουμε τι θα κάνουμε;’

Στο Νο 4: οι ‘Σταυρομάχοι’: Το πλήθος των ‘πιστών’ που διαγκωνίζεται στην πόρτα της εκκλησίας τη Μεγ. Πέμπτη κατά τη διάρκεια του πέμπτου Ευαγγελίου και μπουκάρει στο τέλος του ώστε να δει τη σταύρωση σπρώχνοντας αυτούς που είναι ήδη μέσα. Η απόλυτη μέθεξη της στιγμής της σταύρωσης συμπληρώνεται από επιτρόπους – ΜΑΤ που απωθούν το χριστεπώνυμο πλήρωμα για να δημιουργηθεί διάδρομος για τον ιερέα, με τον ίδιο τρόπο που θα συμπεριφέρονταν αν είχες μπει απρόσκλητος στο σπίτι τους.

Στο Νο 3: οι ‘Κανάρηδες’: Παιδιά – μπουρλοτιέρηδες με κεριά που κραδαίνουν ανεξέλεγκτα κατά τη διάρκεια θρησκευτικών εκδηλώσεων και ιδίως της περιφοράς του επιταφίου. Τα εν λόγω γλυκά παιδάκια, διαλανθάνοντας της προσοχής των γονιών τους προτείνουν το κερί – μπουρλότο προς μαλλιά, σακάκια και άλλα εύφλεκτα υλικά που βρίσκονται μπροστά τους. Το θύμα ειδοποιείται συνήθως από τη χαρακτηριστική μυρωδιά καμένου που γαργαλάει ανησυχητικά τα ρουθούνια του.

Στο Νο 2: οι ‘Αυγοκρούστες’: Κατάλοιπα της επταετίας. Ανταγωνιστικοί άνθρωποι που προσπαθούν με κάθε τρόπο να σπάσουν τα αβγά των υπολοίπων, είτε χτυπώντας το εχθρικό αβγό με τη δύναμη ξυλοκόπου του δάσους του Οντάριο, είτε χρησιμοποιώντας ύπουλες τεχνικές, όπως το να καλύπτουν όλη την επιφάνεια του αβγού με τη χερούκλα τους, αφήνοντας ελεύθερο μόνο ένα απειροελάχιστο κομματάκι. Οι γραφικοί αυτοί τύποι είτε είναι νοσταλγοί των επιτυχιών του Γιώργου Παπαδόπουλου στο σπάσιμο των αβγών στα στρατόπεδα, είτε πιστεύουν ότι βγαίνοντας πρώτοι στο τσούγκρισμα θα κερδίσουν κανένα βαρύτιμο έπαθλο.

Στο Νο 1: οι ‘Σουβλοσυγγενείς’: Συγγενείς, συνήθως από Αθήνα, που θεωρούν ευνόητο ότι εσύ ο επαρχιώτης θα έχεις σηκωθεί από τις 5 αξημέρωτα για να ανάψεις κάρβουνα, να δέσεις το αρνί και να το σουβλίσεις για να έρθουν αυτοί φρέσκοι – φρέσκοι κατά τη μία για να σε βοηθήσουν στο φαγητό. Χαρακτηριστικό των Σουβλοσυγγενών είναι ότι έχουν απεριόριστο κέφι, φυσιολογικό αφού ξύπνησαν στις 12 αλλά και γνώμη σχετικά με το ψήσιμο του οβελία. Ενίοτε, προσφέρονται να γυρίσουν τη σούβλα για 10-15 λεπτά ώστε να είναι ήσυχοι με τη συνείδησή τους ότι βοήθησαν στην προετοιμασία.

TheGrecian

Άλλο ένα υπαρξιακό ερώτημα που σας ταλανίζει, στοιχειώνει τα όνειρά σας, σας κάνει να ξυπνάτε κάθιδροι τις νύχτες. Γι΄αυτό και το palamidi.gr, μετά από ενδελεχή και συγκριτική έρευνα των μεγαλύτερων μετεωρολογικών sites και τηλεφωνικών γραμμών χαρτομαντείας, σας δίνει (για άλλη μια φορά) την απάντηση. Έχουμε και λέμε λοιπόν:

-Κυριακή των Βαϊων και Μ. Δευτέρα ο καιρός δεν θα είναι καλός. Η θερμοκρασία θα πέσει και αναμένονται βροχές.

-Από τη Μ. Τρίτη κι έπειτα ο καιρός θα βελτιωθεί και θα παραμείνει καλός μέχρι και την Κυριακή του Πάσχα. Η θερμοκρασία θα φτάσει μέχρι τους 23 βαθμούς.  Θα έχει και τις ψιλοσυννεφιές του βέβαια αλλά οι πιθανότητες για βροχή είναι λίγες.

Τώρα λοιπόν, που η γνώση είναι δύναμη, ετοιμαστείτε: καθαρίστε σούβλες και ψησταριές, ξεθάψτε την κασετίνα με τις πλατινένιες επιτυχίες των Κονιτοπουλαίων, καβατζώστε  έξτρα τραπέζια και καρέκλες γαι τους φίλους από την Αθήνα (που θέλουν να τα βρουν όλα έτοιμα). Τίποτα δεν μας σταματά από τη μεγάλη μάσα της Κυριακής. Εξάλλου, τι είναι το Πάσχα για τον Έλληνα;

Ένα μεγάλο τραπέζι..

IL CONSERVATORE

Η εβδομάδα (πριν από τη Μεγάλη Εβδομάδα) που αρχίζει σήμερα αποκαλείται από την Εκκλησία «κουφή» επειδή… δεν υπάρχουν ψαλμωδίες και Χαιρετισμοί εν αναμονή των Παθών.

Η αλήθεια είναι ότι η συγκεκριμένη εβδομάδα δεν είναι μόνο ‘κουφή’. Είναι και ‘μουγγή’ και βαρετή. Είναι … λίγο πριν από τα πάντα:

Λίγο πριν από την προκήρυξη των εκλογών …

Λίγο πριν από τις διακοπές του Πάσχα …

Λίγο πριν από το Final – 4 …

και βέβαια, λίγο πριν από τη νεοελληνική παράκρουση του Πάσχα …

TheGrecian

Ανεπίκαιρο;

Νομίζετε.

Αν είχατε πρόσβαση στον πίνακα ελέγχου του blog μας, θα βλέπατε ότι Καθαρή Δευτέρα μεσημέρι, ο κόσμος άρχισε να ψάχνει για Πασχαλινή απόδραση στο Ναύπλιο. Ναι, καλά ακούσατε. Όλα καταρρέουν, η δημοκρατία καταλύθηκε, εκλογές θα γίνουν όποτε αποφασίσουν οι δυνάμεις κατοχής, η ανεργία είναι στο 25% αλλά … πριν καν τελειώσει το τριήμερο, κάποιοι ψάχνουν για την επόμενη εκδρομούλα.

Μια λοιπόν και αγωνιάτε για το Πάσχα, πάρτε μία πρόγευση για το πώς ακριβώς θα μας … έρθει.

TheGrecian

O Robert Powell είναι ο άνθρωπος που το 1974 πρωταγωνίστησε στην υπερπαραγωγή ο «Ο Ιησούς από τη Ναζαρέτ’ του Φράνκο Τζεφιρέλι.

Μπορεί να ξεκίνησε την καριέρα του με αρκετούς δευτερεύοντες ρόλους σε περιπέτειες, ταινίες τρόμου και ταινίες εποχής, αλλά στη μνήμη του κόσμου έχει μείνει με τον πρωταγωνιστικό ρόλο στην ταινία «Ο Ιησούς από τη Ναζαρέτ».

«Όταν κλήθηκα να υποδυθώ τον Ιησού, ήμουν 31 ετών και ομολογώ ότι μέχρι τότε δεν είχα κανένα ιδιαίτερο ενδιαφέρον για τη θρησκεία και καμία απολύτως γνώμη για τον Χριστό. Τώρα, ύστερα από 9 μήνες γυρισμάτων σε επιβλητικά τοπία του Μαρόκου και της Τυνησίας, μπορώ να πω ότι πραγματικά πιστεύω στον Ιησού, ακόμη και αν δεν πηγαίνω τακτικά στην εκκλησία… »

Ο Ρόμπερτ Πάουελ, ο τηλεοπτικός Ιησούς καταφέρνει και παίρνει το 1974 το ρόλο για την ταινία, αν και ο σκηνοθέτης είχε στο μυαλό του διάσημους ηθοποιούς όπως Αλ Πατσίνο και ο Ντάστιν Χόφμαν. Η ρεαλιστική απεικόνισή του στη μικρή οθόνη τον κάνει διάσημο σε όλο τον κόσμο, αν και στη δική του πορεία ως ηθοποιού στάθηκε κάποιες φορές εμπόδιο αφού οι σκηνοθέτες δίσταζαν να του δώσουν «γήινους» ρόλους.

«Κάποια στιγμή κοιτάζοντας στον καθρέφτη, αναγνώρισα στο είδωλό μου τον Ιησού. Μου φάνηκε ότι είδα την εικόνα που έχει ο καθένας από εμάς γι΄ Αυτόν, όταν προσπαθούμε να τον φανταστούμε. Την εικόνα που έχω συγκρατήσει από παιδί» είχε πει για το ρόλο του. «Πραγματικά ελπίζω στο μνημόσυνό μου, να με θυμούνται και να με αποκαλούν όλοι ως «τον άνθρωπο που υποδύθηκε τον Ιησού» πρόσθεσε.
πηγή

Zouperman

Ανάσταση Κυρίου: το μόνο σίγουρο. Τουλάχιστον για όσους πιστεύουμε.

Ανάσταση της φύσης: την βλέπουμε, την ακούμε, την οσμιζόμαστε.

Ανάσταση της χώρας: χλωμό! Αλλά ο θεός είναι μεγάλος!

Ανάσταση στις τσέπες μας: μπαααα! Μάλλον το αντίθετο!

Ανάσταση νεκρών: προσδοκώ

Ανάσταση ψυχών: εύχομαι και ελπίζω για όλους

ΧΡΟΝΙΑ ΠΟΛΛΑ!

IL CONSERVATORE

TheGrecian

Δεν είναι η πίστη αυτό που τέτοιες μέρες μας φέρνει στο μυαλό τα παιδικά μας χρόνια. Είναι μάλλον η μαγεία της μεγάλης εβδομάδας. Μια εβδομάδα χωρίς μαθήματα, με καλό καιρό και ένα σπίτι που οι ρυθμοί του άλλαζαν. Κάθε μέρα υπήρχαν καινούριες δουλειές: μια να αλλάξουμε χρώμα στα αυγά, μια να φτιάξουμε τσουρέκια και κουλούρια και άλλα διάφορα. Και κάθε μέρα εκκλησία (βάρβαρο αυτό) να ακούς τον παπά να ψέλνει σε μια ακατανόητη γλώσσα. Να βλέπεις στολισμένους επιτάφιους και λαμπάδες και φαναράκια και να απορείς…  Γιατί ήταν όλα διαφορετικά αυτή την εβδομάδα (τουλάχιστον στο χωριό μου).

Ίσως επειδή ήταν μια εβδομάδα αφιερωμένη στους νεκρούς. Μέχρι το μεγάλο Σάββατο οι μανάδες μας τρέχανε συχνά-πυκνά στο νεκροταφείο να καθαρίσουν, να βάλουν λουλούδια, να ανάψουν τα καντήλια, να βάλουν λιβάνι και κεριά στα μνήματα. Μαζί τους τράβαγαν και εμάς. Με πολλά παιδιά μαζεμένα εκεί, ο χώρος του νεκροταφείου γινόταν ξαφνικά μια παιδική χαρά (πέρα από κάθε λογική). Όλα βρίσκονταν σε άλλους ρυθμούς.

Ακόμα και το φαγητό άλλαζε. Τρώγαμε κάτι περίεργα φαγητά που όλη την υπόλοιπη χρονιά σπάνια τα βάζαμε στο τραπέζι. Τη μεγάλη εβδομάδα όμως ήταν κυρίαρχα: χαλβάς, ταραμάς, τουρσιά, καλαμάρια, χταπόδια και το Πάσχα σουβλιστό αρνί και κοκορέτσι.

Όσο για το λόγο που γίνονταν όλα αυτά; Μυστήριο. Μεγαλώνοντας μάθαμε το «θείο δράμα» στα θρησκευτικά. Το Πάσχα των παιδικών μας χρόνων όμως δεν ήταν θρησκευτικό. Ήταν μια εμπειρία πολιτισμική. Οι παραδόσεις και ο λαϊκός πολιτισμός πρόσταζαν και ακολουθούσε το θρησκευτικό συναίσθημα.

Τα αρνιά, τα κοκορέτσια, τα γλυκά και τα κόκκινα αυγά όλα δημιουργούσαν μια γιορτινή ατμόσφαιρα αυτές τις μέρες. Τις ίδιες μέρες όμως κλαίγαμε με τον «Ιησού από τη Ναζαρέτ» που έδειχνε στην τηλεόραση και νιώθαμε λιγάκι υποχρεωμένοι να το δούμε.

Η αντίφαση ήταν έντονη. Από τη μια μεριά η θλίψη και από την άλλη το πανηγύρι. Ενώνοντας αντικρουόμενα πράγματα προκύπτει η Μεγάλη εβδομάδα και το Πάσχα των παιδικών μας χρόνων. Με πολλές αντιθέσεις, αντιφάσεις και διαφορές που μεγαλώνοντας τις ταξινομήσαμε σοφότερα. Κανένας όμως δεν τις ξέχασε.

Zouperman

Εικόνες από τη χθεσινή ακολουθία της σταύρωσης από την Αγία Τριάδα της Πρόνοιας Ναυπλίου. Εκεί όπου πηγαίνουν ακόμη ενορίτες και όχι ‘επισκέπτες’ που κατέβηκαν για καφέ και είπαν να μπουν και στην εκκλησία δίπλα από την καφετέρια. Εκεί που τη στιγμή που βγαίνει ο ‘εσταυρωμένος’ ανατριχιάζεις. Που ξυπνούν οι αναμνήσεις από τον παπά – Νικόλα (μιλάμε για 1980 …) που  με όση δύναμη είχε το γέρικο κορμί του κρατούσε το Σταυρό και άρχιζε να ψέλνει ‘Σήμερον κρεμάται επί ξύλου …’ με τη βραχνή, μυσταγωγική φωνή. Εικόνες από ένα Ναύπλιο που δεν υπάρχει πια. Μεγαλοβδομαδιάτικες αναμνήσεις μιας εποχής που λίγα πράγματα έχουν μείνει να τη θυμίζουν.

TheGrecian

Στο Νο 6: Η ‘Επιταφοκουβέντα’: Μακροσκελής και εκνευριστική συζήτηση που διεξάγεται μεγαλοφώνως κατά τη διάρκεια της περιφοράς του επιταφίου. Το περιεχόμενό της είναι συνηθέστατα κουτσομπολίστικο έτσι ώστε να αρμόζει με την ιερότητα της στιγμής. Κύριο χαρακτηριστικό της Επιταφοκουβέντας είναι ότι δεν τελειώνει ποτέ, σε αντίθεση με την υπομονή όσων πήγαν για να παρακολουθήσουν την περιφορά και όχι για να ενημερωθούν αναλυτικά για τη σχολική πρόοδο των παιδιών των φλυαρούντων ατόμων.

Στο Νο 5: οι ‘Ψευτονηστευτές’: Μεγάλη κατηγορία ανθρώπων που νηστεύει από τη Μεγάλη Τετάρτη μέχρι το Μεγάλο Σάββατο. Οι ασκητές αυτοί της καθημερινότητας έχουν την τάση να παρουσιάζουν τους εαυτούς τους σαν μοναχούς που διαβιούν εδώ και ένα τρίμηνο σε σκήτη και τρώνε μόνο ρίζες. Για το λόγο αυτό επιδράμουν με ένθεη μανία στα σουπερ μάρκετ, όπου κουρεύουν εν ριπή οφθαλμού οτιδήποτε νηστίσιμο: χαλβάδες, ντολαμαδάκια, γαρίδες, χταπόδια, σοκολάτες υγείας και κυρίως, γάλα σόγιας. Πολύ γάλα σόγιας. Για τα παιδιά. Αν μάλιστα δεν βρουν, διαμαρτύρονται αγανακτισμένοι: ‘Κι εμείς που νηηστεύουμε τι θα κάνουμε;’

Στο Νο 4: οι ‘Σταυρομάχοι’: Το πλήθος των ‘πιστών’ που διαγκωνίζεται στην πόρτα της εκκλησίας τη Μεγ. Πέμπτη κατά τη διάρκεια του πέμπτου Ευαγγελίου και μπουκάρει στο τέλος του ώστε να δει τη σταύρωση σπρώχνοντας αυτούς που είναι ήδη μέσα. Η απόλυτη μέθεξη της στιγμής της σταύρωσης συμπληρώνεται από επιτρόπους – ΜΑΤ που απωθούν το χριστεπώνυμο πλήρωμα για να δημιουργηθεί διάδρομος για τον ιερέα, με τον ίδιο τρόπο που θα συμπεριφέρονταν αν είχες μπει απρόσκλητος στο σπίτι τους.

Στο Νο 3: οι ‘Κανάρηδες’: Παιδιά – μπουρλοτιέρηδες με κεριά που κραδαίνουν ανεξέλεγκτα κατά τη διάρκεια θρησκευτικών εκδηλώσεων και ιδίως της περιφοράς του επιταφίου. Τα εν λόγω γλυκά παιδάκια, διαλανθάνοντας της προσοχής των γονιών τους προτείνουν το κερί – μπουρλότο προς μαλλιά, σακάκια και άλλα εύφλεκτα υλικά που βρίσκονται μπροστά τους. Το θύμα ειδοποιείται συνήθως από τη χαρακτηριστική μυρωδιά καμένου που γαργαλάει ανησυχητικά τα ρουθούνια του.

Στο Νο 2: οι ‘Αυγοκρούστες’: Κατάλοιπα της επταετίας. Ανταγωνιστικοί άνθρωποι που προσπαθούν με κάθε τρόπο να σπάσουν τα αβγά των υπολοίπων, είτε χτυπώντας το εχθρικό αβγό με τη δύναμη ξυλοκόπου του δάσους του Οντάριο, είτε χρησιμοποιώντας ύπουλες τεχνικές, όπως το να καλύπτουν όλη την επιφάνεια του αβγού με τη χερούκλα τους, αφήνοντας ελεύθερο μόνο ένα απειροελάχιστο κομματάκι. Οι γραφικοί αυτοί τύποι είτε είναι νοσταλγοί των επιτυχιών του Γιώργου Παπαδόπουλου στο σπάσιμο των αβγών στα στρατόπεδα, είτε πιστεύουν ότι βγαίνοντας πρώτοι στο τσούγκρισμα θα κερδίσουν κανένα βαρύτιμο έπαθλο.

Στο Νο 1: οι ‘Σουβλοσυγγενείς’: Συγγενείς, συνήθως από Αθήνα, που θεωρούν ευνόητο ότι εσύ ο επαρχιώτης θα έχεις σηκωθεί από τις 5 αξημέρωτα για να ανάψεις κάρβουνα, να δέσεις το αρνί και να το σουβλίσεις για να έρθουν αυτοί φρέσκοι – φρέσκοι κατά τη μία για να σε βοηθήσουν στο φαγητό. Χαρακτηριστικό των Σουβλοσυγγενών είναι ότι έχουν απεριόριστο κέφι, φυσιολογικό αφού ξύπνησαν στις 12 αλλά και γνώμη σχετικά με το ψήσιμο του οβελία. Ενίοτε, προσφέρονται να γυρίσουν τη σούβλα για 10-15 λεπτά ώστε να είναι ήσυχοι με τη συνείδησή τους ότι βοήθησαν στην προετοιμασία.

TheGrecian

Κάποιοι νομίζουν ότι στο Ναύπλιο λύθηκε το πρόβλημα του παρκαρίσματος. Εγώ από την άλλη και ενόψει όσων μας περιμένουν από την επιδρομή των επισκεπτών το Πάσχα έχω άλλη λύση. Ως δημότης μάλιστα έχω το δικαίωμα να προτείνω στον Δήμο την αγορά αυτού του εκπληκτικού μηχανήματος από τη Ρωσία και μάλιστα προτίθεμαι να το χειρίζομαι εγώ αμισθί, ως προσφορά στο κοινωνικό σύνολο.

Δείτε το και θα καταλάβετε. Και αυτές τις γιορτινές ημέρες κατά τις οποίες θα επικρατήσει για μία ακόμη φορά όργιο αυθαιρεσίας, δείτε το ξανά και ξανά. Δεν μπορούμε να το έχουμε, μπορούμε όμως να το ονειρευόμαστε.

TheGrecian