* Ντροπή σε αυτούς που τόλμησαν να αποδοκιμάσουν τους γραβατάκηδες που κατέθεταν στεφάνια στο μνημείο του Σταϊκόπουλου. Είναι οι ίδιοι εγκάθετοι ‘αγανακτισμένοι’ που σπίλωσαν την 28η Οκτωβρίου. Η ελπίδα της Ελλάδας είναι οι καλοζωισμένοι επαγγελματίες πολιτικοί και οφείλουμε να τους σεβόμαστε, ιδιαίτερα όταν αποτίουν φόρο τιμής σε αγωνιστές του έθνους που πέθαναν στην ψάθα.
* Άλλο πάλι αυτό: δεν είμαι ειδικός και μπορεί να κάνω λάθος, αλλά γιατί σήμερα το μεσημέρι σπάνε το πεζοδρόμιο της παραλίας που έφτιαξαν πριν από λίγες μέρες; Κάτι πρέπει να περάσουν, αλλά δεν μπορούσαν να το έχουν προβλέψει; Ράβε – ξήλωνε.
* Και κάτι για να ευθυμήσουμε: Θα ξεκινήσει, λέει, η πολυθρύλητη ανάπλαση της παλιάς πόλης. Από τα πιο αγαπημένα ανέκδοτα …
* Αλλά δεν φταίει κανείς. Εμείς φταίμε. Γιατί ο κόσμος ασχολείται με τον ποιον θα βάλει η Νέα δημοκρατία βουλευτή, πώς θα μοιραστούν οι θέσεις, πώς θα διαμορφωθούν οι συμμαχίες … Σαν να μην πέρασε μια μέρα. Το παλαιοκομματικό σύστημα στις δόξες του. Ή μήπως δεν είναι έτσι;
* Το μόνο ευχάριστο, η αγωνιστική ανάσταση (κυριολεκτικά) του Πανναυπλιακού. Που αφού έχασε τζάμπα βαθμούς με εύκολους αντιπάλους, προσπάθησε να ρεφάρει με μια ομάδα πάρα πολύ δυνατή, όπως η Χαλκίδα. Και τα κατάφερε. Σε ένα παιχνίδι που ο κόσμος το ευχαριστήθηκε.
































